Kolor zmienia wnętrze

Chcąc uzyskać pomieszczenie eleganckie, z przepychem sprawiające wrażenie bogatego warto pokusić się na zestawienie dwóch intensywnych kolorów. Wybierając fiolet i turkus, otrzymamy wnętrze, które kojarzy się z elegancją i przepychem. Oba kolory są mocne, nasycone, lecz równoważą się wzajemnie. Fiolet jest kolorem ciepłym, a turkus zimnym. Wówczas chłodny kolor kładziemy na ścianach i ocieplamy wnętrze dodatkami. Należy pamiętać o zasadzie trzech kolorów we wnętrzu. Dlatego taką kompozycję kolorystyczną warto uzupełnić kolorem neutralnym na przykład szarym. Mając turkusową ścianę idealnym zestawieniem będzie prosta, drewniana podłoga właśnie w kolorze szarym. Warto pamiętać, że tak intensywne kolory potrzebować będą skromnego dopełnienie w postaci prostych mebli. Ozdobą w takim pomieszczeniu mogą być krzesła z fioletowymi ramami lub obiciem. W takim pomieszczeniu idealnie sprawdzą się meble i dodatki z przeszłości. Stare, nieduże meble jak stolik czy krzesła pomalowane w intensywnym fioletowym kolorze dopełnią wnętrza. Dzięki temu zabiegowi przestrzeń mieszkalna nabierze nowego, ponadczasowego charakteru. Warto pamiętać, bu nie przytłoczyć pomieszczenia nadmiarem wzorów na tkaninach i naczyniach. Lepiej jest używać jednolitych, szklanych lub ceramicznych naczyń. To samo dotyczy tkanin, powinny być jednokolorowe, sprawiające wrażenie bogatych jak błyszczący jedwab, satyna czy puszysty welur.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Łazienka z klimatem

Nastrojowy efekt w łazience uzyskano w oparciu o tradycyjny materiał, czyli płytki ceramiczne. Zwyczajowo oczekujemy od łazienki sterylnej czystości, dlatego tak chętnie sięgamy po płytki ceramiczne. Łazienkę wykonano w kolorystyce beżowo- brązowej z miętowymi akcentami. Podłoga gładka z płytek ułożonych w karo w kolorze ciemnej czekolady. Na ścianach duże płytki okalają łazienkę poziomymi pasami, szerszym na poziomie wzroku. Podkreśla on dolną granicę wiszących szafek i lustra. Szeroki pas kafelek wykonano w tonacji brązowej , natomiast pasy kafelek ponad nim i pod nim są jasnobeżowe. Dzięki temu zabiegowi ciemny kolor nie przytłacza łazienki. W okolicy lustra dodatkowo ułożono mozaikę prostokątnych płytek w kolorze wnętrza łazienki. Pomiędzy pasami ułożono okrągłe, ceramiczne elementy w kolorze miętowym, zaburzające prostokąty kafelek ściennych. Wydzielono strefę sanitarną za pomocą długich, prostokątnych płytek obudowujących systemy podwieszane . Łazienkę wyposażono w drewniane, ciemne meble, które nadały łazience charakteru salonu kąpielowego. Prosta kabina prysznicowa pasuje do wystroju łazienki i nie dominuje jej przez zastosowanie szklanych drzwi i ścian. Brodzik lekko wystaje ponad poziom podłogi. Dzięki temu zabiegowi kabina prysznicowa sprawia wrażenie eleganckiej. Zaplanowana w ten sposób łazienka zatrąciła całkowicie swoje użytkowe cechy, zmieniając się w pomieszczenie sprzyjające chwilom przyjemności.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Prawdziwy dom pod strzechą

Dom przerobiony z osiemnastowiecznej, śląskiej chaty wyglądem przypomina typowy, polski dworek. Budynek został całkowicie zmodernizowany, otrzymał nowe instalacje grzewcze i wodnokanalizacyjne. Wyburzono ścianki działowe otrzymując w ten sposób przestronne pomieszczenia mieszkalne. Odbudowana została tradycyjna kuchnia kaflowa, w której zamontowano podkowę do podgrzewania wody. Okna zostały wymienione na identyczne, lecz wykonane w nowoczesnej technologii. Dodatkowo zaopatrzono je w zewnętrzne, drewniane okiennice. W dodatku dach ze starej dachówki wymieniono na oryginalny dach kryty trzciną. Wnętrze domu zachowało tradycyjny podział pomieszczeń. W dużej sieni znajdują się tzw. portki, czyli podwójny komin, z jednej strony korytarza stoi przy nim piec chlebowy, a z drugiej przylega kaflowy piec kuchenny. W sieni obydwa kominy łączą się w łuk nad przejściem. Z prawej strony znajduje się pokój gościnny z łazienką, z lewej kuchnia ze spiżarnią oraz sypialnia z gabinetem. Kuchnia urządzona została w stylu rustykalnym drewnianymi meblami. Kuchenny piec jest jedyną pozostałością wyposażenia starego domu i jest używany codziennie. Uzupełnieniem całości są drewniane podłogi z szerokich desek. Ściany pokryte są tradycyjnymi, wapiennymi tynkami. Wystrój domu nawiązuje do tradycji ziemiańskiego dworku, z kominkiem i masywnymi meblami. Uzupełnieniem tego stylu są wszechobecna, ręcznie robione koronki.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Czyścimy przewody kominowe

Właściciele domów jednorodzinnych mają obowiązek raz do roku zlecić kontrolę przewodu kominowego kominiarzowi z uprawnieniami mistrza kominiarskiego. Dotyczy to nie tylko przewodów domowych, czyli odprowadzających dym z pieców węglowych czy kominków, lecz także spalinowych, czyli odprowadzających gazy z kotłów olejowych czy gazowych. Ponadto podczas kontroli konieczne jest również czyszczenie przewodu kominowego dwa razy do roku. Sadze osadzające się w przewodzie kominowym nie tylko powodują gorsze spalanie opału ,a co za tym idzie zwiększone koszty ponoszone na ogrzewanie. Mogą również doprowadzić do zapalenia się ich w kominie co grozi pożarem. Także warto przy okazji przeglądu sprawdzić szczelność pieca, co nie dopuści do ulatniania się tlenku węgla zabójczego dla zdrowia człowieka. Nie warto rezygnować z tej czynności narażając siebie i mieszkańców budynku zatrucia spalinami. Właśnie z niedbałości o czystość przewodów kominowych dochodzi do tragedii. Ponadto bez ważnej opinii kominiarskiej potwierdzającej nakazany ustawowo przegląd przewodów kominowych w razie wybuchu pożaru w kominie nie będzie można liczyć na wypłatę rekompensaty z tytułu ubezpieczenia budynku mieszkalnego. Dlatego na kontroli przewodów kominowych nie warto oszczędzać, gdyż wcześniejsze wykrycie uszkodzenia można łatwiej usunąć i jest to mniej kosztowne. Dodatkowo postępując w ten sposób minimalizuje się ryzyko wystąpienia awarii, która może być tragiczna w skutkach.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Schody w ogrodzie

Drewniane schody ogrodowe są bezpretensjonalne, naturalne, surowe i dobrze komponują się z roślinnością i innymi, naturalnymi elementami wyposażenia ogrodu. Są łatwe do wykonania, a najlepiej się sprawdzają schody o wysokości 12-15 cm i głębokości nie mniejszej niż 40 cm. Bardzo efektownie wyglądają schody tworzące rozlegle plaszczyzny, które dyskretnie komponują się z pochyłością terenu. Powinny mieć spadek 1-2%, aby woda opadowa swobodnie po nich spływała. W otoczeniu ładniej wyglądają schody, które nie biegną prosto, lecz co jakiś czas skręcają , manewrując między roślinami. Jeżeli mamy wystarczającą ilość miejsca warto co jakiś czas zbudować szersze spoczynki, które zmienią ich bieg. Budowę schodów w ogrodzie rozpoczynamy od pomiaru terenu i obliczenia ich liczby schodów potrzebujemy. Następnie od dołu ku górze wycinamy bieg schodów i kładziemy kolejne stopnie. Lekkie, drewniane schody nie wymagają budowy fundamentów. Można schody wykonać z różnej wielkości ram zbudowanych z podkładów kolejowych połączonych ze sobą kątownikami. Powstaną w ten sposób szerokie schody, a wypełnić je możemy na różne sposoby. Może być to żwir, dobrze zagęszczony, polne kamienie czy gotowe panele dostępne w handlu. Najtrwalsze są te impregnowane ciśnieniowo. Dodatkowo możemy je zabezpieczyć olejem lub pokostem barwiącym drewno na dowolny kolor. Podkłady kolejowe nie wymagają dodatkowej impregnacji. W ten sposób otrzymamy oryginale, współgrające z otoczeniem schody drewniane.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Wykończenie dachu czyli mowa o rynnach

Kształty rynien mogą być różne, półokrągłe, prostokątne, a nawet wyprofilowane na kształt ozdobnego gzymsu. Najlepiej się sprawdzają w odprowadzaniu wody opadowej te półokrągłe lub eliptyczne z wywiniętą do środka krawędzią zewnętrzna. To wywinięcie nie tylko chroni elewację przed woda lecz zapewnia większą sztywność rynnie, dzięki czemu jest ona mniej podatna na uszkodzenia. Także materiały z których wykonane są rynny są różne. Rynny stalowe występują jedynie w tradycyjnej barwie srebrzystej. Lecz dzisiaj już są wersje powlekane plastisolem, dzięki czemu mają różne kolory i są bardziej wytrzymałe . Rynny mogą być wykonane z blachy aluminiowej, miedzianej i tytano-cynkowej. Najtańsze i przy tym najskuteczniejsze w odpływie wody są rynny wykonane z polichlorku winylu, czyli PCV. Im niższy współczynnik chropowatości materiału tym woda w rynnie płynie szybciej i mniej osadza się zanieczyszczeń. Najniższy współczynnik mają rynny z PCV , zaś najwyższy rynny stalowe. Natomiast najlepiej znoszą działanie promieni UV , co przekłada się na płowienie , rynny miedziane i z tytan-cynku, zaś najszybciej płowieją rynny PCV. Wraz ze wzrostem temperatury materiały zwiększają swoje wymiary. W przypadku złego montażu może to spowodować wyginanie się rynny, a nawet rozszczelnienie. W tej kategorii najbardziej odporne są rynny stalowe, a najmniej rynny z PCV. Podobnie wygląda sprawa w przypadku wytrzymałości, relacje są te same, co w przypadku rozszerzalności. Jeżeli chodzi o trwałość rynien to najtrwalsze są rynny miedziane, bo aż 300 lat, aluminiowe około 120 lat. Stalowa rynna bezawaryjnie powinna wytrzymać około 80 lat, a najmniej trwała jest plastikowa bo 30-50 lat.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Poddasze ze ścianką

Skosy poddasza użytkowego sięgające podłogi stanowią niezbyt wygodne rozwiązanie. Tworzą przy podłodze ciasną, trudna do zagospodarowania przestrzeń, którą ponadto niewygodnie się sprząta. Dlatego warto cześć poddasza użytkowego oddzielić lekką przedścianką. Konstrukcja niektórych domów opiera więźbę dachową na ściankach kolankowych. To pozwala na wygodne urządzenie całego poddasza, zwłaszcza gdy spełnia on funkcje mieszkalne. Na obrzeżach nie powstają niewykorzystane zakamarki. Jeżeli ścianki kolankowej nie ma lub jest ona zbyt niska przestrzeń pod skosami możemy zamknąć lekka ścianką ustawianą podczas wykończania poddasza. Dzięki temu ogrzewa się jedynie wykorzystywana cześć poddasza, a nie całość. Warunkiem ograniczenia kosztów ogrzewania domu jest prawidłowe odizolowanie części użytkowej od nieużytkowej poddasza. Dlatego by zatrzymać ciepło w pomieszczeniu mieszkalnym należy przedściankę wypełnić materiałem izolacyjnym. Także pozostawioną za nią podłogę powinno się ocieplić by zminimalizować straty ciepła poprzez wyziębianie niższej kondygnacji. Ruszty przedścianki trzeba stabilnie umocować , dlatego profile muszą być trwale połączone z elementami konstrukcyjnymi budynku. Między płyta ścianki, a więźbą dachową zostawia się szczelinę, którą następnie wypełnia się elastyczną szpachlą i siatką zbrojącą. Zapobiegnie to pękaniu ścianki wywołanego pracą przedścianki pod wpływem ruchów więźby dachowej.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Drewno na ścianie

Rozkwit boazeryjnych okładzin przypadał na lata 70 i 80-te dwudziestego wieku. Wówczas boazeria królowała niemal w każdym pomieszczeniu mieszkań w wielkiej płycie i domkach jednorodzinnych. Na początku lat 90-tych wkroczyły do mieszkań panele wykonane z różnego rodzaju materiałów. Te z PCV wprawdzie imitowały jedynie drewno lecz były niezniszczalne. Boazeria to jakby podłoga postawiona do pionu. Takie wykończenie pomieszczenia zmniejsza je i powoduje, że jest duszne, gdyż w szczelinach osiada kurz, który trudno jest usunąć. Współcześnie jest wiele rozwiązań dla osób, które chcą mieć drewno na ścianie. Można przykleić fornirowaną, duża pytę , która stworzy jednolita płaszczyznę miła w dotyku, podkreślającą charakter miejsca we wnętrzu lub podkreślająca jakiś detal, na przykład stół. Pięknie wygląda ściana pokryta fornirem ułożonym w poziome słoje. Także wybór drewna jest różnorodny, od rodzimych gatunków drzew liściastych, iglastych aż po drewno egzotyczne. Lepiej jest pokryć jedną cała ścianę jednolitą płaszczyzną niż kłaść fornir do pewnej wysokości pomieszczenia. Jeżeli chcemy pokryć drewnem część ściany skupmy się na jednym elemencie, na przykład możemy nim obudować wannę. Płyty fornirowe są łatwe w montażu. Wystarczy je odpowiednio przyciąć , polakierować i nakleić na ścianę. Jeżeli element ściany jest większy niż płyta możemy podzielić ją na równe moduły i za ich pomocą ułożyć wzory na ścianie. Ciemne forniry pasują do wnętrz eleganckich, natomiast jasne nadadzą pomieszczeniu bardziej nieformalny charakter.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Co to jest wełna celulozowa?

Wełna celulozowa to materiał ekologiczny, przyjazny dla człowieka i środowiska. Do jej produkcji wykorzystywany jest papier makulaturowy. Do zabezpieczenia biologicznego i ognioodpornego stosuje się sole boru. Nie zawiera ona lepiszcza ani innych substancji chemicznych. Jest to doskonały materiał termoizolacyjny, charakteryzujący się niską przepuszczalnością powietrza i odpornością na wilgoć. Jednocześnie jest trudnopalny, odporny na działanie ognia. Pod działaniem ognia zwęgla się nie wydzielając trujących gazów. Dzięki solom boru jest doskonale zabezpieczony przed działaniem biologicznym, więc domy ocieplone tym materiałem są odporne na działanie grzybów i pleśni. Wełnę celulozową można stosować z powiedzeniem w budynkach drewnianych, murowanych, w konstrukcjach nowych i remontowanych. Można go również stosować do izolacji termicznej w stropach międzypiętrowych, stropodachach czy stropach ostatniej kondygnacji. Wdmuchuje się go lub natryskuje za pomocą agregatu i wypełnia całe przestrzenie przegród bez względu na ich kształt. Za pomocą wełny celulozowej można wypełniać kłopotliwe szczeliny czy pustki, także za ekranami czy w pionach instalacyjnych. Tworzy ona warstwę ocieplenia ściśle przylegającą do konstrukcji domu. Ocieplenie średniej wielkości domu jednorodzinnego wełną celulozową trwa jeden do dwóch dni roboczych. Jest to materiał nie wywołujący podrażnień, nie szkodliwy również dla alergików.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

„Rozpowszechniony” projekt domu jednorodzinnego

Powszechny ma wszystkie zalety domu komfortowego. Jest parterowy, brak mu jakichkolwiek schodów, co jest korzystne dla rodzin z małymi dziećmi czy osób starszych. Rozkład pomieszczeń jest ustawny i ma dobre połączenie z ogrodem. Wygląd łączy w sobie elementy tradycyjnego dworku dzięki zastosowaniu kolumnowego ganku ozdobionego trójkątnym frontonem. Klasyczne wejście przywodzi na myśl tradycyjny dworek. Połączono te elementy z nowoczesną drewnianą oblicówką wokół drzwi wejściowych i duża oranżerią umieszczoną z tyłu domu. Największą zaletą domu jest brak wewnętrznych ścian konstrukcyjnych, dzięki temu układ pomieszczeń i ich funkcjonalność można dowolnie zmieniać. Dom przeznaczono dla trzy, czteroosobowej rodziny, jest niewielki bo powierzchnia użytkowa to zaledwie 93 metry kwadratowe. Lecz to decyduje, że jest dosyć tani i szybki w budowie. Dom można budować tradycyjną metodą z dwuwarstwowych ścian z pustaków ceramicznych z ociepleniem lub w technologii szkieletowej, drewnianej, co pozwala na dodatkowe skrócenie czasu budowy. Wnętrze domu zaplanowano bardzo wygodnie. Mały lecz mieści trzy ustawne sypialnie z dwoma łazienkami. Strefa dzienna składa się z salonu i otwartej na niego kuchni, które oddziela jedynie duży stół. Takie rozwiązanie pozwala na oddzielenie optyczne salonu od kuchni, a jednocześnie tworzy strefę jadalną. Obok kuchni umieszczono pomieszczenie gospodarcze, które można zaadaptować na kotłownie lub spiżarnię.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn